Tenderly but bewildered, the narrator observes his life and his country. In the poetry collection Moederland (Motherland), he looks like an astonished commentator at his own image, at the place he occupies in the world.

He tries to get a grip on the rapid changes around him, but feels like a shaky acrobat who fears that the world's wounds will never heal.

NL
Teder maar vol verbijstering aanschouwt de verteller zijn leven en zijn land. In de dichtbundel Moederland kijkt hij als een verwonderde commentator naar zijn evenbeeld, naar de plek die hij in de wereld inneemt.

Hij probeert grip te krijgen op de snelle verandering om zich heen, maar voelt zich een wankele acrobaat die vreest dat de kwetsuren van de wereld niet zullen genezen.

—

“Jan Vanriet, kind van het oude Europa, is in de toekomst beland, waar hij uit zoete weemoed en bitter onbehagen zijn ongewone poëzie maakt.”
— Benno Barnard

—

“Wat een ongelooflijk mooi boek. Echt edelmetaal voor de bibliotheek.”
— Kurt van Eeghem, Radio Klara