In Pizza en de Dood (Pizza and Death), Jan Vanriet surveys the withdrawn life of quarantine. The city briefly a war zone, the house a fixed stronghold. As a “forced participant,” he observes the theatre of modern life—no uplifting spectacle—suddenly “the world out of its ashes.” In ironic detachment he finds resistance, and at the same time that distinctive poetic voice.
(128 pages of poetry and 25 drawings)

Bought a box of oven snacks
plus a bundle of poems
in which Death blows through
For sixteen small pizzas
I paid just as much as for
thirty-six attempts to brighten
the blackness of the end […]

On earlier work:
“No poems that simply drift past the reader’s eye.”
— De Morgen

“Vanriet has published an important poetry collection, in which he quarrels with the twentieth century and the present, as only he can.”
— Benno Barnard

NL
In Pizza en de Dood overziet Jan Vanriet het teruggetrokken leven in quarantaine. De stad even een oorlogsgebied, het huis een vaste burcht. Als ‘gedwongen deelnemer’ bekijkt hij het theater van het moderne leven, geen opbeurend spektakel, opeens ‘de wereld uit zijn as’. In ironische afstandelijkheid vindt hij verweer en tegelijk die bijzondere poëtische toon.
(128 pagina’s gedichten en 25 tekeningen)

Doos ovenhapjes gekocht
plus een bundel gedichten
waarin de Dood waait
Voor zestien kleine pizza’s
betaalde ik even veel als voor
zesendertig pogingen het zwart
van het einde te verlichten […]

Over eerder werk:
“Geen gedichten die aan het oog van de lezer voorbijkabbelen.”
— De Morgen

“Vanriet heeft een belangrijke dichtbundel gepubliceerd, waarin hij ruzie maakt met de twintigste eeuw en het heden, zoals alleen hij dat kan.”
— Benno Barnard